پاییز اومد ...
مهر اومد ...
ولی میترا رفت ...

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی ...

خیلی بده وقتی مجبور میشی با دستای خودت لباساشو تا کنی . خیلی بده هر چیزی که فکر میکنی لازمش میشه رو برش بذاری . خیلی بده که هر چیزی که توی استفاده کردنش با هم شریک بودید حالا مال خودت تنها باشه . خیلی بده که دیگه کسی نباشه تا وظائفتو بندازی گردن اون . خیلی سخته که مسافرتو راهی کنی . میترسم ! یه عمر بالای سرش بودم حالا چطور بیخبر بمونم از اینکه چطور لحظه هاشو میگذرونه ؟
چطور شبایی که خیلی دلم میگیره بغلش کنم تا از همپا گریه کردنش احساس سبکی کنم ؟ چطور همه اینا رو ببینم و به روی خودم نیارم تا اشکمو نبینه ؟

 الهی فدای اون دل نازکتر از گنجیشکت بشم من بی تو دق میکنم همشیره !

بااینکه ميدونه حساسم قبل از اینکه بره اداره توی لیوان من شیر میخوره ،عمداْ نصفه و نیمه میذارتش و میره تا وقتی بيدار شدم ببینم و لجم بیشتر دربیاد . بابا به اين بدجنسی نوبره والله !
اين روزا کم دلم نازک شده ٬ از زمين و آسمون هم واسم ميباره امروز وقتی رفتم تسبیحمو بردارم دیدم دونه هاش پخش زمین شد چیکارش کنم مثل روز اولش نمیشه که تسبیح نازنین خوشبوی گلی من با نخ ابریشمی قهوه ایش همیشه و همه جا همراهم بوده ٬ حالا من با چی بشینم اون هزار تا صلواتی که بدهکارمو بشمرم ؟ با سر انگشتام ؟

نگذاشتم هیچکی بفهمه چرا روز آخری لب به غذا نزدم هر کی هم ازم پرسید چرا چشمات قرمزه یه چیزی سر هم کردم و تحویل دادم با اینکه میتونستم بیشتر بمونم نموندم و کلی بد و بيراه حواله خودم کردم... کلی خر کیف شدم وقتی دیدم اونقدر دوست مهربون از اینور و اونور داشتم که توی موعد مقرر انتخاب واحد منو انجام دادن و نگذاشتن بلای سال قبل سرم بیاد ...

تموم شد به سرعت باد و روشني مهتاب . لحظه به لحظش پر از خاطره و خنده و دلهره . باورم نميشه اونهمه شلوغي در عرض چند ساعت جاشو به اين سکوت بي خاصيت داده باشه اونقدر بي هويت که وقتي يه آهنگ اونو از پا درمياره صداهاي گذشته به سکوت فعلي پيروز ميشه .
کنار همه اون شاديها و با هم بودناي هميشگي يه چيز ديگه هم بود شايد قشنگترين زندگيم تابحال ، فراموش نشدني ترين و بهترين .
دلم براي همه  تنگ خواهد شد...

خیلی خوشحالم که تا چند ساعت دیگه میتونم کنار بهترینای دنیام باشم ...