یا انیس من لا انیس له ...

یکی از معدود مهمونیایی بود که خستم نکرد . البته زحمت غذا ، بجز نذری خودم ، افتاد گردن مامان و سه نفر ديگه . وسط کار و شلوغی دم افطار یه بغضی گلومو گرفته بود عجیب . بی دلیل اشک توی چشمام جمع شده بود . حالا که فکرشو میکنم اون لحظه که داشتم سفره رو میچیدم و گوله های اشک توی چشمام غل می خورد ٬ تو حال و هوای خودم بودم یکی اگه حواسش به من بوده چه فکری پیش خودش میکرده . خودم خوب میدونم که این روزا خودمو اونقدر با طرحمون درگير کردم تا کمتر اون حس ویروونی اذیتم کنه ولی مگه میشه بخوای نخوای یاد تلخيا میافتی و اونموقع جلوی اشکتو اگه بتونی بگیری حرفه .
یادم به اون زنی میافته که بچشو قبل از اونکه بدنیا بیاد از دست داده شایدم دیگه نتونه بچه ای داشته باشه دلم واسش میسوزه . هر چند یه روزی دلمو شیکوند هر چند یه روزی برام غصه ساخت هر چند این روزها همش دارم تقاص بی اعتمادی ها و بدبینی هایی رو پس میدم که اونو شوهرش تو دلم کاشتن ، ولی هیچوقت واسش بدنخواستم حتی اون شب سردی که اومد پیشمو بغلش کردم و از ته دل بهش گفتم تو فرشته نجات من بودی هیچ وقت آرزوی درد و بدبختی براش نکردم ... یادم به اون میفته و واسش دعا میکنم . هیچوقت بدخواه کسی نبودم . سفر کردم ولی نه با نفرت نه با کینه ولی چرا باید هر بار که چایی و شکلات میخوردم تنها می بودم ؟
صدای ربّنا که میاد از این فکرا هم میام بیرون مگه نه اینکه حاج بهرام دختراشو اونقدری قوی بار آورده که غصه های کوچیک زندگی نمیتونه اونا رو از پا در بیاره مگه نه اینه حاج بهرام سفارش کرده هیچ وقت نذاریم کسی اشکمونو ببینه مگه نه اینکه یادمون داده که چطور دلمون به وسعت دریا باشه پس این لوس بازیها چی چیه ؟ 
از نذری خودم که میچشم میبینم که همهچيش به اندازه بوده خدا قبول کنه به نیت موفقیت یکی بود که قسمت شد امروز اداش کنم امیدوارم همیشه و همه جا موفق باشه و سلامت و خوش دل .
نمیدونم این شبا این دعا خوندنا این قرآن سرگذاشتنا این اشک ریختنا این توبه کردنا چقدر میتونه فرداهای مارو عوض کنه چقدر روی خودمون اثر ميذاره چقدر دلمون از اون سیاهیهایی که گرفته پاک میشه نمیدونم ...
نمیدونم این سختیها چه حکمتی داره میخواد یاد خدا بیافتیمو و یادمون نره کجای کاریم ؟ یا وسط پیشونیمون نوشته که همیشه باید یه ضربه محکم آماده باشه تا میون دلخوشیمون دوبامبی فرود بیاد وسط کلمون ؟؟؟

حالت به شود دل بد مکن !