بیقرارم ... آرزو دارم دو رکعت نماز بخوانم اما نمیشود ، نمیتوانم ، دلم آرام نمیگیرد ، باز هم اشک، اين همدم هميشگی ...
چشمانم را يارای ديدن نيست، پاهايم را تاب ايستادن و دستهايم را توان نوشتن. خستگی عجيب در شانه هايم رخنه كرده و مبهوت تر از همیشه به سرنوشت غریبم می اندیشم . به تقدیر ، به جبر ، به پاکی ، به پستی ، به تردید ، به سینه ای شرحه شرحه ... به غريب دل تنگ بی نوایی كه در اين روزهای بی پناهی هر لحظه به هراسی در سينه بی تابی می كند...

پروردگارم ... آتشی در دلم شعله می کشد ... به تو سوگند که تا عمق جانم می سوزد ... به تو قسم که می خواهم از اين سوز فرياد کشم ... مهربان خدايم ... تو خود خوب بر همه چیز واقفی ... میدانم که میدانی ایستاده ام محکم و پا برجا بی هیچ تردیدی ، میدانم که میشناسی بنده ات را که با چه نیرویی آماده پراکندن عشق و شور و زندگیست ، میدانم که به یاد داری شبهایی را که برایت زمزمه می کردم مرا زلال و پاک حفظ کن تا پیشکش کنم سپیدترینها را به حلالترینم ... مگذار با من این چنین کنند .... معبود من ... ای از لحظه لحظه های من آگاه ... با من چه می کنی ؟ ... صبرم می آزمائی؟ می دانی که بی شکيبم ...خدايا ... شکايت به تو می آورم ... اينبار شکايت می آورم ... داد من بستان که خواب از چشمانم ربوده اند ... تو می بينی که چشمم چشمه ی خون است. آخر به کدامین گناه ؟؟؟

امشب عهدی میان من و تو ماند ، میخواهم به ایمانم ، به اعتقادم قسمت دهم ، پيشانی بر خاک بنهم و سر بر افلاک بسايم ، التماست کنم که با لطف بیکرانت ، به حرمت گلهای بابونه ، این گره کور کهنه را بگشایی ، بگذار اين دخترک گوشه نشين از عالم و آدم بريده بداند که نه راه را اشتباه انتخاب کرده است و نه اينکه به اشتباه قدمی برداشته است ... همه چیز را با حکمتت ختم به خیر کن .... آمین .