خود نه از اميد رَستم ني ز غم وين ميان خوش دست و پايي مي زنم . روزهايي که گذشت تنشهاي زيادي توي خودش داشت ،بد قضاوتي زياد داشت ، بالش خيس هم همينطور ؛ اما خوب بود و سبک ... گذشت و همينطور که ميگذره دنياي دروني من هم بزرگتر ميشه و ياد ميگيرم روزهاي بهتري بسازم .
-
من همیشه یک کابوس ثابت و همیشگی داشته ام و آنهم جنگ بود تکرار جنگ اما باخودم فکر میکردم ابن تنها یک هراس ناخودآگاه هست و این کشور دچار هر چ...
-
وقتی دکترم نیک رو بدنیا آورد و گذاشتنش رو صورتم یه فسقلی ساکت بود تا نگاهش کردم و گفتم پس اون هیولای توی شکمم ت و بودی؟ اما حالا فکر میکنم...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر