تقریباً سه هفته پیش بود که اخلاق سگی ام به اوج خودش رسید و من فکر میکردم چون به Menstrual cycle نزدیک میشوم باز هم هورمونهایم بالا و پایین شده است .انتظار داشتم بعد از چند روز برگردم به روال عادی ، اما حالا می بینم روزهای زیادی رفته است و من مانده ام روی همان نقطه .

خسته شده ام از همه چیز و همه کس . بعد از سالها در تنهایی هایم گریه میکنم . اگر دلواپس کیان نبودم به مردن هم فکر میکردم .دلم می خواهد بروم ، از این زندگی ، از این خانه ...

فردا سالگرد آقاجان هست ، قرار است برویم سر خاک ... هر سال این موقع دلتنگ میشوم و بی قرار .

دلتنگی بابا و مامان را هم دارم ، دوشنبه آینده میروند مسافرت و من از حالا هی بغض میکنم . لازم است بنویسم که بر من و کیان چه خواهد گذشت در نبودشان ؟ دیشب وقتی داشتم ظرفهای شام را می شستم دانستم که غیر از پدر و مادرم هیچ کس را ندارم .

دردهایم نوشتن ندارد و انتها هم . نگاهم سیاه شده است و دنیا را سیاه میبینم . یک مرگی ام شده است من .