باران یک ریز میبارد. من و پسرک ناهارمان که ته چین بسیار خوشمزه ای بود را خورده ایم و توی اتاق تاریک زیر لحاف به صدای باران گوش میدهیم . آخ چه کیفی دارد این زندگی.
-
من همیشه یک کابوس ثابت و همیشگی داشته ام و آنهم جنگ بود تکرار جنگ اما باخودم فکر میکردم ابن تنها یک هراس ناخودآگاه هست و این کشور دچار هر چ...
-
وقتی دکترم نیک رو بدنیا آورد و گذاشتنش رو صورتم یه فسقلی ساکت بود تا نگاهش کردم و گفتم پس اون هیولای توی شکمم ت و بودی؟ اما حالا فکر میکنم...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر