بالاخره یک ماه گذشت از روزی که ما ساکن بهشت شده ایم.
من این خونه را یک جور غریبی دوست دارم . آتقدر تک تک جزئیاتش به دلم است که انگار تمام تجسمهایم در این خانه نمود پیدا کرده است .
آرزو میکنم در این روزهای سخت و عجیب همه ی جوانها خانه دار بشوند .
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
-
من همیشه یک کابوس ثابت و همیشگی داشته ام و آنهم جنگ بود تکرار جنگ اما باخودم فکر میکردم ابن تنها یک هراس ناخودآگاه هست و این کشور دچار هر چ...
-
وقتی دکترم نیک رو بدنیا آورد و گذاشتنش رو صورتم یه فسقلی ساکت بود تا نگاهش کردم و گفتم پس اون هیولای توی شکمم ت و بودی؟ اما حالا فکر میکنم...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر