من همیشه یک‌ کابوس ثابت و همیشگی داشته ام و آنهم جنگ بود

تکرار جنگ

اما باخودم فکر میکردم ابن تنها یک هراس ناخودآگاه هست و این کشور دچار هر چه بشود آن سایه جنگ نیست

این روزها انگار خواب میبینم

هراسان بیدار میشوم و انگار دیگر خواب نیست

باورم نمیشود 

اما در ته ته قلبم امید دارم به پابان این روزها و رفتن دیکتاتور

فقط خدا کند مثل سال‌های قبل سرخورده تر از قبل نشویم.

دستم به هیچ کاری نمی‌رود فقط یه آدم را بزور بلند میکنم و این طرف و آنطرف میکشم برای بقا!