بچه ها دو دسته آن 

لااقل به نظر من !

یا خیلی عاقل و آروم

یا

فقط 

میتونن مادرشان را پیر کنند،

در مورد نیک رای

. قضیه دوم صدق میکنه 

و البته دلیل من برای زندگیست ،

موجودی پر از شور و هیجان

که

نه خستگی می‌شناسد

نه

اصولا از کسی حرف شنوی دارد.

حرف حرف خودش است و بواسطه اینکه

پدرش بسیار می خواهدش

به همان اندازه بلد است چطور

در خانه حکمرانی کند.

فکر کن یک نفر بیاید و زندگیت را زیر و رو کند و

تو فقط قربان و صدقه اش بروی .

تقریبا روزی نیست که بلایی سر خودش نیاورد و جایی

از خودش را کبود و زخمی نکند .

اینجا دور چشمش صدقه سر دویدن بی محابا

و برخوردش به کاناپه حال بود .

دیگر از شدت ضربه ها گریه هم نمی‌کند. 

فقط شیطنت! از لحظه ای که بیدار شود تا لحظه ای که بخواب برود .

 قسمت با مزه ی زندگی میدونی کجاست؟

اونجایی که "دائما یکسان نباشد حال دوران "

این روزا من لحظاتی رو میگذرونم که هیچ وقت اینطوری نبوده!

یه انزوای مادرانه تو دنیایی که فقط بچه هام توش در اولویتن .

درسته از دید خودم ممکنه یه دور باطل باشه ولی مهم نیست ، بالاخره این روزای قشنگ وابستگی بچه ها بهم تموم میشه و میرن پی زندگی خودشون .

پ.ن) در همین گیر و دار نیک هم یکساله شد !

 

ماجرا از اونجایی شروع شد که من تصمیم گرفتم بچه ها رو ببریم مسافرت گرمسیر .

اما انگار این سفر قبل از اینکه حالم رو بهتر کنه دلیلی شد تا زخمهای کهنه سرباز کنن .

من یادم رفته بود گذشته رو، یادم رفته بود روزای جوونیم رو ، خیال میکردم زندگی از اولش همین قدر سفید و طلایی بوده، اما تک تک خیابون‌ها،درخت ها، دریا، زمین و آسمون برام پر از غم بود . یادآور روزهایی که هیچ شادی توش نبود .

روزگاری که هیچ چیز خوبی نداشت و فقط توش زنده بودم، 

دلتنگیش انقدر زیاد بود که رخنه کرد تو این روزام . تنهاییش انقدر بزرگ بود که الان هم حس میکنمش، جاهای خوبشم برام دردآور بود، خاطرات خوبشم باز تهش پر از غم بود .

حالا که برگشتم هنوز حالم بده، دست و دلم بکاری نمیره ، نمیدونم چرا ، ولی مگه ینفر چی کشیده که اینجوری گند میزنه به زندگیش حتی بعد از شونزده سال !

وجب به وجب خاکش رو یادم بود و پر بود برام از خاطراتی که هیچ خنده ای توش نبود، تنها چیزی که بالا می‌آمد غم و سیاهی سایه خودم بود.

چقدر طول میکشه من به خودم بیام ؟